Anne

på skulebesøk

2011-12-03T06:12:00.001-08:00

"Nå kan alle lese," seier 1. klasse læraren med engasjement og stolthet i blikket. "Det var to elevar som ikkje kunne, men no kan dei også lese. Ei av dei kunne nesten ikkje spansk då ho begynte." Eg har vore på besøk på Martín Lutero, kyrkja si skule i Juliaca, og sett korleis ein time i 1. klasse artar seg. Ein etter ein av 6 åringane gjekk ivrig fram til tavla for lese høgt for alle dei andre. Etterpå har alle 30 elevane diktat og skriv ord med sirlig løkkeskrift i bøkene sine.Læraren fortel også at når ho går rundt i byen høyrer ho folk snakke om Martín Lutero: "Martín Lutero er ein bra skule, korleis kan den vera bra når den er statleg?" I Peru er det nemleg slik at det er to slags skular, private og statlege, veldig forenkla kan ein seie at private skular er gode og statlege skular er ikkje så gode. Dei fleste skulane kyrkja har, er statlege, altså at staten betalar lærarlønningar og bøker og elevane slepp å betale skulepengar. Det gjer at elevar frå familiar med dårleg økonomi også kan velge kyrkja sine skular. Og det som er kjekt er at skulane er gode skular som hevdar seg akademisk, og som samtidig er opptatt av at ungane skal få lære kva som står i Bibelen og få eit forhold til Jesus.:

(bildet er frå 4. klasse)

Heim

2011-10-03T06:59:00.000-07:00

Det er godt å koma heim. Og særleg etter å ha reist i 13 timar, er det lite som er meir fristande enn å sove i egen seng. Men kva er heim, og kvar er heim. Eg pleier ikkje å bruke så lang tid på å kalle noko for heim, og utsagnet "eg går heim", har betydd mange forskjellige plassar dei siste månadene. Eg trur ikkje eg har sove meir enn 10 netter i strekk i den same senga sidan midten av juni.

Den heimen eg har nå har eg planer om å ha ein god del lenger enn ti netter. Denne heimen er ein koseleg leilighet i Quinta Tristan parken i Arequipa. Her har eg til nå sove 5 netter. Og når eg kom heim til denne leiligheten på lørdag måtte me gå frå andre sida av parken. Då tar eg meg sjølv i å tenke, kva for eit hus er det eigentleg eg bur i? Eg får resonert meg fram til riktig svar og låser oss inn. Dagen etter får eg svar på kvifor det såg litt annleis ut. Huset har skifta farge frå turkis til gult.

Og viss nokon lurar på kva postadressa heim til meg er, så er det Apartado 1387, Arequipa, Peru.

Og telefonnummeret heim til meg er 31 41 12 61. Det er ein norsk ip-telefon. Det vil si at det fungerer akkurat som ein norsk fasttelefon. Det kostar det same å ringe fra ein norsk telefon til dette nummeret, som til ein vanleg fasttelefon i Norge. (Men tidsforskjellen på 7 timar kan den ikkje gjere noko med)

Campingliv

2011-08-22T09:01:00.000-07:00

Joda, eg har sett ganske mange campingvogner i mitt liv, og hatt ganske masse med campingvogner å gjere. Kanskje eg til og med har sett inni ei campingvogn før, det er eg faktisk ikkje heilt sikker på. Men i mitt 31 år gamle liv har eg aldri sove i campingvogn, før nå. Og grunnen til at eg nå for første gang sov på sofaen/det nedsveiva bordet i midten (viss du ikkje veit kva eg snakkar om, så har kanskje ikkje du heller sove i campingvogn...) er fordi mamma og pappa skal bygge hytte. Og fram til første soverom er ferdig, så bur ein i campngvogn. Ingrid, mamma og eg reiste altså på "hyttetur" for å blant anna bygge utedo. Utedoen har nå golv, tre veggar og tak. Det kjem nok utedoen til å ha ei god stund til. For nå er campingvogna låst, drillen pakka med i bilen og i natt skal eg sova på luftmadrass, eit godt stykke vekk fra campingvogna.

Ferie i Ecuador og Colombia

2011-08-05T15:14:00.000-07:00

Bilder fra ferien i Ecuador og COlombia i juli

Skal du ha ein pose eller?

2011-08-04T03:36:00.000-07:00

Spurte kassadama på ICA. Eh jaa, svarar eg, kva er det for eit spørsmål. Eg har handla mat, klart eg skal ha pose. Er det nok med ein? spør kassadama. Og eg tenker at det mest naturlege ville vel vore fem, hvertfall på IC-norte i Cochabamba. Ein til shampoen, ein til grønsakene osv. Men eg må jo prøve å tilpasse meg kulturen, så eg ber om to. Då får eg plass til nesten alt. Shampoen legg eg saman med grønsakene og tørrvarene. Potetposen må eg bere utan å putte han i ein ICA-pose.

Det er 4. dagen min i Norge, og stort sett har ikkje ting forandra seg så mykje. Heime hos mamma og pappa i Ål er det også ganske likt som før. Akkurat nå les Mari Hallingdølen, Ingrid lagar fiskesuppe og Mamma og Ottar hesjar. Eg har det fint.

fint liv

2011-07-01T17:27:00.000-07:00

Eg innser at eg er heldig. Eg er akkurat ferdig med to fantastiske aar i Bolivia. Onsdag reiste eg fra Arequipa, der eg har vore ti dagar saman med Helge, og mora og sostera til Helge. Ikkje berre var det veldig kjekt aa vera med Helge, men eg har funne ut at familien hans er ogsaa veldig koselig. Naa er eg i Ecuador og den neste maaneden skal eg gjera akkurat det eg vil i Ecuador og Columbia saman med eit supert reisefolge. I morgo faar eg treffe igjen Margit og Paul etter altfor lang tid. Etter ein maaned paa loffen i Sor Amerika, skal eg loffe i Norge og treffe familie og venner, ete brunost og mjolkesjokolde. Saa skal eg tilbake til Peru, der eg skal bu i ein koselig leilighet, faa ein spennande jobb, og ikkje minst bu 200 meter fra Helge.

Saa til tross for at eg akkurat naa maa taale litt karaokemusikk fra ein eller anna plass i naerleiken, tenker eg at eg er skikkeleg heldig.

koffert og menn.... mange menn

2011-06-20T13:43:00.000-07:00

Fredag kjøpte eg ein stoor koffert på canchaen i Cochabamba. Lørdag fyllte eg den med alt eg kunne få plass til og enda litt til. Sette meg på den og fekk lirka igjen glidelåsen. Søndag begynte morroa. Da var det ganske mange som fekk prøve seg på å løfte kofferten. Eg var den første til å flytte den, fra rommet mitt i Cochabamba, ut i gangen og inn i heisen. Nede trur eg at eg fekk litt hjelp av nattevakta, men det hugsar eg ikkje heilt, for det var ganske tidlig. Så er det drosjesjåføren som tar over, og løftar inn i, og ut av drosjen. På flyplassen tok eg den med til skranka, der fekk eg sjå at den vog 30 kg. Etter dette var det nok opptil fleire menn, kanskje damer også som sukka litt over vekta, før eg fekk den igjen i La Paz. Der trilla eg rundt med den på flyplassen i nokre timar, før eg overlot den til neste skrankemann. Han var nok litt fasinert over at det gjekk ann å ha så mykje overvekt (sekken min vog 18 kg, så tilsaman drog eg rundt på 50 kg). Heller ikkje denne gongen veit eg kor mange som løfta på den.

I Arica i Chile får eg den igjen. Der må eg sjølv løfte den opp og ned i sikkerhetskontrollen, men vel ute er det taxisjåføren som tar over. Han har kofferten heilt til sjåføren på fellestaxien tar over, trillar den bort til bilen og løftar den opp. Det trengs litt omrokkering i bagasjerommet når eg kjem med min baggasje. På grensa til Peru løftar han den ut, eg må trille den over grensa. løfte den opp på sikkerhetskontrollbåndet og løfte den ned igjen. Sjåføren løftar den inn i bilen.

I Tacna er det sjåføren, ein sikkerhetsvakt på baggasjeoppbevaringa, ein anna hjelpsom mann og enda ein hjelpsom mann som løftar/trillar kofferten. Heilt til bussmannen tar over og løftar den inn i baggasjerommet på bussen. Der ligg den heilt til Arequipa, der ein ny drosjesjåfør løftar den inn og ut av drosjen. Så trillar eg den litt, før det kjem ein anna hjelpsom mann som desverre ikkje kan hjelpe meg med telefon, men han kan godt trille kofferten for meg. Til slutt kan han også hjelpe meg med telefon. Da kjem eg meg inn hos familien Bakke, og kofferten blir ståande rett innanfor døra på bakkeplan. Kanskje ein dag kjem han seg heilt opp til 3. etasje der eg bur for tida.

innestengte elevar

2011-05-31T16:34:00.000-07:00

På morgonen i dag fekk eg ein telefon fra ei mor, "ungane kan ikkje koma på skulen i dag, dei har blokkert vegen rett nedanfor huset vårt". Då eg har lagt på ser eg at eg har fått melding, fra Elsa, om eg har snakka med dei andre foreldrene. Dei var visst også innestengt. Eg ringer dei, dei veit ikkje, dei ringer tilbake litt seinare og seier at dei trur det skal gå greit. Og 8.15, akkkurat på tida, er 6 elevar på plass, 2/3 av skulen. Far hadde køyrt omvegar for å klare å koma fram. Riktignok kjem det ein liten komentar om at dei gjerne skulle ønske at dei fortsatt hadde vore innestengt i gata si.

Bolivianarar streikar ikkje så mykje, men det dei gjer til gangs, det er å blokkere vegane. Dei som har noko dei vil ha sagt, stiller opp bilane sine på sentrale plasar, slik at det ikkje går an å køyre forbi. Tidleg på morgonen i dag køyrde drosjesjåførane ut på bruene, hovedvegane og andre plassar, for å stenge av (i dag var det dei som ikkje var fornøgd), og midt på dagen køyrde dei heim att. Om dei har fått det som dei ville, det veit eg ikkje. Men i morgo satsar me på å vera alle 9 på skulen igjen.

Buenos Aires

2011-05-09T16:25:00.000-07:00

I Bolivia var det slett ikkje lett å få tak i sukker for nokre månader sidan. No er det sukker å få tak i, men prisen har stege kraftig.

Så når ein da på ferie i framand land får delt ut sukkerpose på sukkerpose, er det berre å seie ja takk for ein (eigentleg ikkje så) fattig arbeidar i msijonssambandet.

I påska var Hege, Ivar, Elsa og eg på ferie i Buenos Aires. Og me fann ut at me skulle teste kor mykje sukker me fekk, dersom me tok vare på alle sukkerposane som kom til kaffien. Sidan me er godt oppdratt, har god folkeskikk og ikkje er frekke og grådige, tok me berre posar som kom med koppen. Dersom det vart sett fram ei korg med sukkerposar (det skjedde slik omtrentleg ved annekvar kopp), så vart det ingen sukkerfangst.

Ein kunne sikkert skrive blogginnlegg om alt ein kan gjere i Buenos Aires, og det kunne vorte både langt og interessant. Det har ikkje eg gjort, men dersom nokon lurar på kva me brukte tida på, så vil eg påstå at biletet gjev ein ganske god peikepinn. Dei hadde god kaffi i Argentina.

lasagne, Jesus og klær og sånn....

2011-05-07T08:57:00.000-07:00

(forrige innlegg er eit samandrag av det som har skjedd fram til forrige torsdag)
På torsdag var det fullt hus heime hos meg. Ein del av dei som har vore på det Alphakurset me har holdt, kom på avslutningsmiddag. Lasagnane hadde stått i ovnen hos både meg og Preben ei god stund, og alt var klart til å ha ein koseleg middag. Gjestene kom, åt og kosa seg. Mange av dei som har gått på kurset ,går i den katolske kyrkja, eller dei går ikkje i kyrkja. Den katolske kyrkja i Sør Amerika er ei god blanding av katolsk tru og gamal andinsk religion. Så det at det berre er ved å tru på Jesus at ein kan koma til himmelen, er ukjent for mange. Mange trur at det som kan frelse dei er ein god blanding av gode gjerningar og ofring. I løpet av dette halve året som har gått, trur eg at mange av dei på kurset har begynt å tru at dei kan få koma til himmelen på grunn av Jesus. No er det fleire av dei som har lurt på kva som skjer no når kurset er over. Fins det eit kurs Betha? Etter middagen inviterte me dei med i kyrkja for å vera med på bibelsudie. Der underviste Kurt om kvite klær, altså at syndene våre vert dekt når me trur på Jesus. «Våre» Alphakursdeltakrar vart tatt godt imot av dei som var der, og sa at dei ville koma tilbake. Her i Bolivia så seier ein uansett at ein skal koma tilbake, så det treng ikkje bety at dei meinar det. Du kan gjerne be for dei som har gått på kurset. Be om at dei må få sjå nåden og at dei må få lære meir.

I stillhet og tillit

2011-05-07T08:44:00.000-07:00

(Ei rask oppsumering av Alphakurset me har hatt)

For litt over eit halvt år sidan begynte eg og Eva å be. Så snakka me om kva me kunne gjera. Eg sa at det går jo an å starte Alpakurs. Eg tenkte vel eigentleg at det kjem me nok ikkje til å gjere..... Eva traff ein mann i parken. Han hadde lyst til å lese Bibelen, men syns det var vanskeleg. Han lurte på om det ikkje var ei gruppe i kyrkja som ein kunne lese Bibelen i. Eva sa at det kjem det snart til å vera. Så måtte me starte Alphakurs.

Me spurte nokre andre om dei ville vera med å starte. Dei sa ja. Me ba om at det måtte koma mange på Alphamiddag. Det gjorde det. Me starta kurset. Det kom ikkje så mange. Joselo og Ana og nokre andre kom. Søstera deira Pinni har gått i den Lutherske kyrkja i mange år, heilt sidan misjonærbarnvenninna hennes inviterte henne med på ungdomsklubben. Joselo spurte om han kunne få lov til å ta med seg nokre ungdomar som han kjente, og på neste kurs gjorde han det.

Me spurte i kyrkja om nokon vil koma på Alphakurs. Dei kom ikkje. Så gjekk den eine søndagen etter den andre med Alphakurs. Nokre gonger med mange, nokre gonger med få.

Joselo og Ana fekk Bibel til jul (av Niklas og Miriam). Joselo spør spørsmål på kurset. Joselo spør spørsmål ved middagsbordet heime. Joselo spør spørsmål når han snakkar med Niklas på jobb.

Me spør igjen om nokon i kyrkja vil vera med på kurset. Nokon kjem nokre gonger. Kurset nærmar seg slutten. Eva og eg lurar på kva som kjem til å skje etterpå, når kurset er ferdig. Me ber om at dei må få noko å vera med på etter kurset. Ungdomane i kyrkja kjem på besøk. Dei byrjar å spele fotball med ungdomane på Alphakurset.

Kurset sluttar. Nokon foreslår at me skal ha ein avslutningsmiddag heime hos meg. Eg seier, ja, det er ein god ide. Eg reiser til Buenos Aires så det blir utsatt. Så reiser eg til Peru, så det blir utsatt. Så, endeleg blir datoen satt. Ein torsdag. Akkurat den torsdagen skal kyrkja begynne med eit nytt bibelstudie i kyrkja, så me byrjar litt tidleg for at det skal kunne gå an å bli med dit etter middagen. Klokka seks står Eva og eg på balkongen og ber om at folk må trives og at dei må bli med i kyrkja etterpå.

Peak Tunari

2011-04-09T16:45:00.001-07:00

I dag var Hege og eg på tur.... høgt opp.... 2500 meter opp fra Cochabamba, 5000 meter opp fra Oslo. Der var det snø og kaldt i dag. Men det er jo kjekt å gå på tur. Bildet av Hege er fra toppen, utsikta var som de ser ikkje heilt topp. Det som gjorde det heile litt trist, var at på veg ned, letta det. Og når me da hadde køyrt heilt ned til Cochabamba etter turen, kunne me sjå toppen med blå himmel bak.

Eg syns derimot at det var gøy å gå på, ta på og sjå på snø igjen.

hobby

2011-04-05T16:01:00.000-07:00

Nå kjenner eg på eit visst press for å oppdatere bloggen igjen, men kva skal ein skrive om..? Tenker eg heldt fram i same spor som det forrige innlegget. For det siste halvåret har eg utvikla ein hobby som har tatt meir tid og krefter enn mykje anna. Nemleg facebook. Det heile begynte på veg heim fra Peru for eit halvt års tid sidan, når eg sat og tenkte at; søren heller, kvifor snakka eg ikkje meir med perumisjonæren Helge. Hmm, kanskje eg skal sende han ei melding på facebook. Og det gjorde eg. Og dermed var hobbyen igang. Og dersom nokon er usikker på korleis ein slik hobby går føre seg...

send ein mail til ein kjekk gutt.
sjekk om du har fått svar.
sjekk om du har fått svar.
sjekk om du har fått svar.
Oj, det er svar....
lese svaret,
lese svaret ei gong til,
vente litt med å svare,
sende melding,
sjekke om du har fått svar.....

Og slik gjekk halvåret. Meldingane har etter kvart vorte mange. Dersom eg får økonomiske problemer nokon gong, skal eg vurdere å gje det ut som bok. Reknar med at det ville vore like interessant for alle andre som for meg, å lese om dagleglivet til denne Perumisjonæren.

Hobbyen førte til endra facebookstatus, noko som eg fortsatt blir litt overaska over, når eg ser det...

1. april vart hobbyen litt forandra, for da (innimellom andre aktivitetar) gjekk det ut på å sjekke kommentarar og smile (faktisk ganske breitt) over kommentarar. Facebookhobbyen har også ført til ein del spørsmål og oppfordringar i det siste, og det mest vanlege har kanskje vore, "fortell om Helge da.."

Så det skal eg gjere, her er litt info om Helge:
I følge den komande fylkesmannen i Finmark er han ein hunk. Akkurat det har eg ikkje tenkt å si noko meir om, men derimot om korleis Helge er sett gjennom mine rosa brilleglas:

frekk, sarkastisk og ironisk
morosam
klok, gjennomtenkt og reflektert
snill og omsorgsfull
ikkje ein mann av store ord, men ein mann til å stole på
gentlemann (hvertfall enn så lenge..)

Etter den endra facebookstatusen har andre vore meir enn villige til å dele av sin kunnskap om Helge Dgasland. Eg kan jo nemne at utsagnet "dere er så søte" har dukka opp fleire gonger den siste veka. Det er ikkje ofte eg får høyre at eg er søt, så da drar eg den konklusjonen at det må vera Helge som er den søte.

Anna info eg har fått er "du er heldig", "han er ein kjernekar" og "han er ein bra mann"

Og om andre spørsmål som dukkar opp .. kva skjer nå da?... så må nok folk vente i spenning litt til....

ny hobby

2011-02-19T15:54:00.000-08:00

Nokon har dilla på sko, eg og mine besøk har dilla på øyredobbar, her er dagens canchafangst.

eg har kjøpt sukker

2011-02-17T17:25:00.000-08:00

Ja, du leste rett, eg har faktisk fått kjøpt sukker, ein heil kilo. Nå var det ikkje sånn at det ikkje var sukker i huset, men man må jo benytte sjansen. Det har seg slik at sukkerhylla på supermarkedet har i det siste ikkje innehaldt meir enn ein lapp der det står "kun ein pose pr. kunde". I går gjekk ryktet om at det var sukker igjen! Og det stemte.

Grunnen til denne sukkermangelen er eg ikkje heilt sikker på. Det eg veit er at fra gasolinozoen ved nyttår så har det ikkje vore berre berre å kjøpe sukker. Veit du ikkje kva gasolinozoen er sa du? Jo det var at bensinprisane gjekk opp med 80 % over natta, og når folk viste tydeleg at det syns dei ikkje noko om, så gjekk det ned igjen, til akkurat den same prisen som før. Men når transportprisane gjekk opp, så gjekk også matvareprisane opp. Og det vart lange køar for å kjøpe sukker og mjøl billig. Etterkvart gjekk det over til å bli lange køar for å kjøpe sukker generelt.

Som den nordmannen eg er, tenkte eg at det var krise med mjølmangel, da kan ein jo etter kvart ikkje lage brød. Men det er visst ikkje slik her, for sukker brukar ein jo til ALT. Så det at eg har hatt ein kilo sukker i fleire månader er nok litt spesielt.

Men no er eg påvirka av bolivianarane, eg har ikkje begynt å bruke sukker i hverken, kaffen teen eller i nokon som helst del av frokosten, men når eg hadde mogelegheita til å kjøpe sukker i dag så vart eg rett og slett glad.

2011-02-05T10:50:00.000-08:00

Det kan vera mange grunnar til å ikkje skrive på bloggen. Det kan vera fordi det ikkje skjer noko, så det ikkje er noko å skrive om, eller det skjer så mykje at det ikkje blir tid til å skrive. I det siste har det skjedd mykje, så bloggskriving har blitt nedprioritert. Det var juleferie med kjempekoseleg besøk og reising hit og dit. Det har vore skulestart med ein god del ordning. Så var det fellesperiode med ungdomsskulen i Peru, og Chaparetur (jungeltur, sjå Ovidie sin blogg). Så var det barneleir.

Så når det i dag er lørdag med berre 2-3 planer i løpet va dagen, så livet skikkeleg godt. Elvira er på besøk, men reiser vidare i dag. Så i dag diska ho opp med pannekaker til frokost. Til lunsj fekk eg lasagne av Lene, som så klart også vart fortært på balkongen.

Lene er altså min nye sambuar, så nå er det enda trivelegare i leiligheten enn før. Ho har også blogg, og linken finn de på sida.

julaften

2010-12-24T21:17:00.000-08:00

Ei solskinshistorie?

2010-12-12T15:29:00.000-08:00

“Jamen, eg trur det at han døde på korset, det skal vera for å hjelpe oss til å ikkje synde så masse, det skal vera eit symbol.” Dette vart sagt av ein ung cochabambinar I dag på alfakurset som me har her.

Dei som har lest andre sine bloggar har fått med seg at me har starta alfakurs. Alfakurs var noko Eva og eg snakka om ei gong på eit bønnemøte, men snakk og gjennomføring er jo ikkje alltid det same. Så skjedde det at Eva traff ein mann i parken som ho begynte å snakke med, og som syns at det var vannskeleg å lese i bibelen. Han lurte på om ikkje kyrkja vår hadde ei gruppe der ein kunne lese bibelen sammen og lære litt. Og det var da Eva måtte si at, nei ikkje enda, men snart! Og snakk vart til handling.

Desse vekene me har drive på har det vore mange tankar, frustrasjonar, problem og oppmuntringar. Det har heile tida virka som om Gud har vore med og ordna opp (for det me har kunna bidratt med har ikkje vore all verdens) Første kurskveld var det ikkje så mange, og det var da ein av deltakarane spurte, "kan eg ta med andre, eg kjenner nokon gutar i nabolaget her, dei vil sikkert." Og joda, i og med at me jo driv med misjon og gjerne vil ha med flest mogeleg, så var me ikkje så vannskelege på akkurat det. Andre kurskveld kom desse ungdomane, og i dag, tredje gangen hadde enkelte av ungomane med seg søsken og andre venner. Så nå har dei lært om, og diskutert om kvifor Jesus døde. Mange var ivrige og nysgjerrige. Håpar at dei heldt fram med å kome og at dei forstår kvifor Jesus døde.

Heile Sør-Amerika blir jo rekna som eit kristent kontinet, men dersom ein reknar etter kor mange som trur at jesus døde for syndene deira, og at det er den einaste vegen til frelsa, så er det ikkje sikkert at det blir så mange likevel.

Det er hvertfall eit lite under at det dukkar opp ein gjeng med ungdommar, som etter det eg veit ikkje pleier å gå veldig masse i kyrkja, og heilt frivillig sit å høyrer om at Jesus døde for syndene deira. Og om dette er ei solskinshistorie, (som kanskje er Utsyn verdig,) det kan eg koma tilbake til når kurset nærmar seg slutten, og ungdommane kanskje tenker og trur andre ting enn det som denne unge cochabambinaren sa i dag.

og sånn går no dagan

2010-12-02T11:33:00.000-08:00

Klokka 7.55, gå heimanfra.
Klokka 8.10, sjekke om Enrequeta kontordame kunne snakke med meg, ho var opptatt med torsdagsandakt.
klokka 8.12, sette på kaffe på skulen, og skrive timeplan på tavla.
klokka 8.17, si god morgen til verdas beste elevar.
klokka 8.25, snakke med Enrequeta og audmjukt innrømme at eg har mista carneet (identitetskortet) og må reise til Sucre for å få tak i eit papir.
klokka 8.27. kopiere Enrequeta sin kopi av carneet mitt og betale det skulen skyldar kontoret for november.
klokka 8.35 ta taxi til flyplassen og sende ein sms.
klokka 9.35 ville sende ein melding til men ikkje klare å finne telefonen, sur og sint for å ha mista telefonen også.
klokka 10.35. Finne telefonen i bagasjen eg hadde sjekka inn.
klokka 11.oo Innrømme audmjukt til ein politimann på migrasjonskontoret i Sucre at eg har mista carneet. Bli sendt vidare
klokka 11.01. Innrømme audmjukt til ein politimann på migrasjonskontoret i Sucre at eg har mista carneet. Bli sendt vidare
Klokka 11.02 Innrømme audmjukt til ein politimann på migrasjonskontoret i Sucre at eg har mista carneet. Få beskjed om å gå til ein advokat.
klokka 11.20. Innrømme audmjukt til ein advokat at eg har mista carneet. Spørja om ho kan skrive ein søknad for meg.
klokka 11.25. Bli litt fasinert over at advokaten deler kontor med faren sin som er lege og bli fasinert over årgangen på datamaskinen hennes.
klokka 11.30. bli facinert over at i dokumentasjonen fra notarioen som eg hadde i mappa har dei skrive klokkeslett og dato med bokstavar (klokka fem og femten minutt, dagen i dag onsdag, femtende september det året totusen og ti)
klokka 12.55. Gå tilbake på migrasjonskontoret og levere inn papir. Få ein kvitering.
klokka 12.15 Gå til ein anna mann ved ein anna pult på migrasjonskontoret for å få ein ny kvitering.
klokka 12.30. Trekke kølapp i banken.
klokka 12.50. Vise fram kviteringa fra migrasjonskontoret, betale 100 bol og få ei kvitering i 3 eksemplar, stempla og signert.
klokka 13.10. Ete chili con carne på joyride og snakke med ein backpacker.
klokka 14.25. Gå innom ei kopisjappe og kopiere passet og kopien av carneet.
klokka 14.35. Levere kviteringa til ein av mennene på migrasjonskontoret. Vente på at han får henta eit papir ut fra safen, skrive litt på data, skrive med sirlig håndskrift inn i ei bok og gitt meg ei ny kvitering på at eg har betalt og ei mappe.
klokka 14. 50 Levere mappe med kvitering, søknad fra advokat, passkopi og carnetkopi til ein anna mann på migrasjonskontoret.
klokka 15.15, limonada, ensalada de frutas og internett på Napolitana.

amar y cocinar

2010-11-28T15:07:00.000-08:00

Det er ingen tvil om at Bolivia er ein machokultur. Og eg skulle ønske at mennene her visste noko om kor heldige dei er med dei bolivianske damene. Virkar som om dei gjerne vil lage mat og gjere alt husarbeidet. Dessutan er det jo heilt sjølvsagt at damene ikkje skal gå ut aleine med venner utan at mannen er med. For å gje eit bittelite inntrykk av kor kravstore norske kvinner er, har eg sagt at eg vil ha ein mann som kan lage all maten og gjere alt husarbeidet. Eg vil ikkje løfte ein finger. I går var det ein mann som hadde tatt jobben seriøst og ville hjelpe til med å finne passende menn til meg og Elsa. Han hadde funne menn som kunne lage mat, men problemet var at dei kunne ikkje lage masse mat. For så stoooore som me er (eg velger å tolke det som høge) så åt me sikkert minst ein hest om dagen.

2010-11-25T14:58:00.000-08:00

Me er forskjellige. Nokre er gode på det med møter, nokre likar møter, planleggingsmøter, laaaange møøøøøøøter, og andre møter. Eg har funne ut at det er kanskje ikkje akkurat det eg er god på. Heldigvis lærte eg noko nyttig av Aud Irene når me var på konferanse i Peru for ein stund sidan. EIn kan strikke på møter. For over eit år sidan kjøpte eg garn, før Peruturen for vel ein måned sidan hadde eg strikka 5-10 cm. Nå har eg begynt å ta med strikketøyet på nokre av møtene som er her, og nå kan ein begynne å snakke om produksjon. Det beste av alt er at det kriblar litt mindre i beina.

(og så føler eg jo at akkurat når eg sit der på møtet og strikkar så passar eg igrunnen ganske godt inn i sambandet)

søndagsmorgon

2010-11-23T14:14:00.000-08:00

Søndags morgon ringte det på døra. Det var Pinni som berre skulle stikke innom ein liten tur for å finne noko på internett. Av og til møter ein menneske som imponerer, ho er ei slik. Me fekk ikkje sjekka nettet, men ho fortalte at ho var på veg ut på gata for å snakke med ein gut. Pinni driv eit gatebarnprosjekt her i byen. Bolivia, og kanskje særleg Cochabamba har store problem når det gjeld alkohol og mishandling i familien. Dette gjer at det er mange gatebarn. Pinni og dei ho jobbar med går ut på gatene, snakkar med ungane, oppfordrar dei til å jobbe og passar på at dei ikkje sniffar lim. Søndag skulle Pinni ut og snakke med ein gut enda ei gang. Han var blitt tatt vekk frå aktivitetane som dei driv fordi han ikkje ville forandre seg. Han rusa seg. Dette var ein gut som Pinni hadde gitt ekstra masse omsorg fordi han har hatt eit tøft liv. Og så hadde han sagt til henne ”ikkje kast bort tida di på meg, det er ikkje håp”. Denne morgonen skulle ho ut for å snakke med han ein gong til, for å forsikre han om at ho bryr seg om han.

Prosjektet til Pinni blir støtta økonomisk frå Norge. Sjekk ut http://www.nytthap.no/ (Her er det for eksempel ein god julegaveidé, du kan kjøpe kvadratmeter i ei tomt til prosjektet.)

Mamma og Pappa og sofa

2010-10-31T16:23:00.000-07:00

Kva er det eigentleg som kan passe inn som bloggstoff. Dette blogginnlegget handlar ikkje om livet mitt i Bolivia, men om livet mitt.

Eg har både mamma og pappa som eg er veldig glad i. Av og til syns eg dei er frykteleg treig, sånn som for eksempel når dei aldri får kjøpt ny sofa. Sofaen heime i Ål er nemleg godt brukt, segen i stoppen, slitt i stoffet og ikkje litt vel spraglete til at me er ferdig med 90-tallet. Nå har pappa sendt mail og fortalt at dei skal kanskje kjøpe ny sofa. Og enda ei gong lærte eg litt om relasjonar. For sannheita er at det er alltid bra å opphalde seg i sofaen i Ål, for det er alltid kjekt å vera heime hos mamma og pappa. Der er det menneska som står i fokus. Og sjølv om sofaen ikkje er fin, er tanken på sofaen i stugu i Ål ein skikkeleg fin tanke.

Dette skreiv Pappa (og det er akkurat slik mamma og pappa er, )

Det er jo litt sørgeleg , dersom den gamle sofaen må kastast. For den er jo så god. Fin var han også ein gong i tida. Med nytt trekk kunne han blitt finare enn nokon gong. No seier mamma også det , for no har me bestilt ny. Kanskje Fretex har folk som renoverar møblar ? Eller kanskje me kunne ta ut ein 2-seter eller ein 3-seter av han og få tapetsert omatt og få ein kjempegod sofa på hytta ?
Det kunne visst vera verdt eit studium i psykologi dette., ein doktorgrad kanskje.Eit par som giftar seg og kjøper sin første sofa etter 17-18 år , slit ut den og kjøper ein ny lenge etterpå , same veka som sin 35-års bryllupsdag. Studere samarbeid og mekanismane som virkar mellom to som er avhengige av kvarandre. Eg trudde eg stod for å trekke om den gamle sofaen og mamma stod for å kjøpe ny. Er ikkje så sikker lenger. Eg trudde eg les reklame og mamma berre irriterar seg over papirhaugane. Direct mail. Denne veka var det kampanje på Bohus. Ein del tilbud som skulle vera berre torsdag fredag laurdag. Mamma las reklamen. Mamma fann sofatilbud og teppetilbud. Det vart ikkje til at me kjøpte teppe. Modulsofa heiter det no for tida. På nettsidene til møbelfabrikk Brunstad (Sykkylven) kan ein teikne sofa i lange banar , ganske bokstaveleg. Me har i alle fall printa ut meir enn 10 teikningar. Vinkel i 90 grader og 45 grader og ein og to og treseter og bord og diverse variasjonar. Men den me har tinga er faktisk slik som den gamle. Gamle gode sofaen vår. Den nye blir også veldig god å sitja i . Og han er litt forskjellig , for den lengste enden er på andre sida av svingen !
Leveringstid 5 veker , så det blir vel ein gong i desember .
p

mange godsaker

2010-10-24T15:40:00.000-07:00

Nå har eg oppdatert blogglista med fleire Bolivia og Perumisjonærar. Ta ein titt, der er det mykje bra å lese. For eksempel kan de lese at eg var på fjelltur i går.

Kos deg!

Kvinnehelg

2010-10-17T19:42:00.000-07:00

Etter tre dagar på kvinnehelg i Sucre har eg lært at ein kan spele volleball med vannballongar og håndkle, at strikketøy er ein bra icebreaker (enda bedre enn været), og at Jesus ikkje vart frista av satan før han var skikkeleg skikkeleg sulten, derfor må me vera obs når me har skikkeleg skikkeleg behov for noko.

Eg har altså vore med på kvinneleir i regi av kyrkja. Ein ting som eg tenkte på i løpet av desse dagane var kor lite me nordmenn (nordkvinner) gjorde. I husa på bibelskulen i Sucre har det vore mange nordmenn på talarstolen. Her har nordmenn lært Bolivianarar at Jesus er vegen til himmelen. På grunn av nordmenn så er det ei luthersk kyrkje i Sucre. Denne helga gjorde ikkje dei 6 nordmennene særleg mykje ut av seg. Det var bolivianske damer som gjorde at det vart ei kvinnehelg og at det vart ei bra kvinnehelg. Kjekt å sjå at det er bolivianarar med hjarte for Jesus. Og når dei kan lage kvinneleiren slik dei vil, så kan dei nok lage ein leir som passar betre for seg sjølv enn det me kunne klart.

La Paz

2010-06-28T10:17:00.000-07:00

Er i La Paz og kjenner at det kriblar i heile kroppen, for snart, snart kjem Mari og Kristine paa besok. Etter nesten eit aar utan aa treffe gode gamle kjente er eg naa veldig klar for besok. Aaa saa faar me sjaa kva den neste maaneden bringer. Ein ting er sikkert. Eg skal vera turist og nyte det!

Gratulerer Ovidie.

2010-06-28T10:15:00.000-07:00

Du vant soleklart. Maa nok innromme at eg er slaatt langt ned i stovlene. Minn meg paa at du skal faa ein sjokolade. Veldig godt jobba Ovidie.

(Skal helse fra baade den eine og den andre som er glad for at du skriv oftare enn meg, slik at dei faar med seg kva som skjer.)

Dette er eit tips til alle, gjer som Mamma og Gommo, les bloggen til Ovidie.

middag med sjefen

2010-05-23T19:49:00.000-07:00

Er visst faktsik ganske lenge sidan forrige blogging. Gratulerer Ovidie, trur nok eg må gje opp. Du vinn.

I dag snakka me om at det er ikkje så mykje å blogge om nå når ting har normalisert seg, og kvardagane ofte er like. kan jo ikkje fortsette å skrive om det fantastiske klimaet i Cochabamba heile tida heller. Men i dag har eg gjort noko som ikkje skjer kvar dag. Eg var på restaurant med Kjell, sjefen fra Norge. Det var kjempekosleleg. Bra jobb og gode sjefar er bra å ha.

All in one combo player

2010-04-06T14:17:00.000-07:00

Har i dag vore på Canchaen og kjøpt kasettspelar. Må jo innrømme at det er ei stund sidan sist eg kjøpte noko som kunne spele kasettar, men no har eg altså fått meg kasettspelar. Men, nå skal det seiast at kasettar er ikkje det einaste som kan spelast på dette vindunderet, eg nemner i fleng: kasett, dvd, svcd, vcd, mp3... Så nå skin den nye maskina mot mi i nydeleg metalic sølv, og dersom eg ikkje er heilt fornøgd med lyden kan eg jo trykke på dynamic bass x boost knappen så den lyser raudt.

For eit kjøp!!!!

Bolivia har heldigvis nok av mogelegheiter for å leve ut ein halling sine harrybehov.

Påske

2010-04-04T16:37:00.000-07:00

Etter nokre dagar utan internett er eg tilbake i verden og får med meg det som skjer i Norge og Ål. Kjempetrist at Birgitte og Erlend vart tatt av snøskredet. Kan ikkje klare å forestille med korleis familien har det nå, det heile verkar så utruleg urettferdig.

Men! Det er påske. Jesus vant over døden. Dei to har det bra. Må gud også vera ei god støtte for familiane.

Paaske

2010-03-27T11:29:00.000-07:00

Maa jo innromme at akkurat naa denne veka skulle eg gjerne ha vore i Aal. Det er vel ingen plass her i verda som er betre i paaska enn paa Reine. Meen, naar det ikkje blir det, saa har eg absolutt eit godt alternativ. Sucre. Gler meg til aa reise tilbake til den finaste byen i Bolivia. Kanskje eg kan faa sett dei beromte dinosaurspora denne gongen.

God paaske til alle saman

Takk

2010-03-19T20:19:00.000-07:00

Tusen takk Ovidie, for headeren!

Heime hos barnevernspedagogen

2010-03-19T16:37:00.001-07:00

Nå er Ovidie og eg heime hos barnevernspedagogen. Det vil seie; heime hos Jofrid og meg. (Jofrid er barnevernspedagog) Barnevernspedagogen har laga cookies til oss. Ovidie seier at ho og har vore med på det, men eg veit ikkje heilt om det stmmer, for når eg kom var ho godt plassert i sofaen mens Jofrid var på kjøkkenet. Me har ein konkurranse på gang, eg og Ovidie. Om å gjere å skrive flest innlegg før sommaren. Ovidie leder stort, men eg har planer om å ta henne i innspurten.

Heime hos barnevernspedagogen

2010-03-19T16:37:00.000-07:00

besøk

2010-03-14T16:23:00.000-07:00

Sidan sist eg skreiv har eg vore i Peru på skuletur. Kjempekjekt. Ovidie har skrive om det, så les hennes blogg :)

Dette har vore ei herleg helg. Første helga i Cochabamba på tre veker. Det er ei gruppe fra Fjellheim bibelskule i Tromsø som er i Bolivia, og nå er nokre få utvalgte av dei igjen så heldige at dei får nokre dagar i Cochabamba. Det betyr at eg og Jofrid og er heldige, for me har besøk av tre Fjellheimjenter. Det betyr igjen masse kaffedrikking på balkongen. Lurar på om det er noko som er betre enn kaffedrikking på balkongen i godt selskap?

Tusen takk for besøk Sandra, Solfrid og Gunnlaug!

spansk kliss

2010-02-18T19:29:00.001-08:00

Kva gjer ein på ein torsdagskveld i Cochabamba da ska tru... Jo da ser ein på karaokeprogram på tv. Snakk om sukkersøte tekstar.

Your so beautiful, so damn beautiful X 30
Quiero que me ames mas, mas, mas- y no quiero que me digas bye-bye-bye

cielo bonito devuelve mi alma

no puedes hablar con el corazon

...ojos que no ven, corazon que no siente...
give yourself a little love oh babyy
nunca me he sentido asi

tu corazon lo sabe, come join the latin party oooh oh

Ting tar fort litt tid

2010-02-18T18:39:00.000-08:00

I dag var planen å sjekke ut ei språkskule. På førehanf hadde eg sendt litt mail og trudde eg hadde fått vite det eg burde vite. Dei ville at eg skulle koma innom for å ta ei nivåprøve. Eg reiste fra skulen litt over tre. Går for å finne micro(buss), ventar litt på bussen, tar bussen. Veit ikkje heilt kvar eg skal g¨av bussen. Går ei god stund for å finne språkskulen. Er i rett gate. Klokka er 16.00. Telefonen ringer. Ingen som er att på skulen har nøkkel, så eg må tilbake for å låse. Tar taxi til skulen. Spør om nokon veit om ein buss som går litt nærmare enn den eg tok forrige gang. Nokon veit om ein buss som går nærmare.Eg går dit. Spør nokon andre. Dei seier at her er det ingen buss. Eg blir sendt ein anna stad. Finn ein buss som passar. Finn språkskulen. Må stå litt i kø. Får ei språkprøve som eg skal ta. Går inn på eit rom for å ta prøva. Leverer prøva. Snakkar litt om pris. Eg syns det virkar som ei bra skule. Eg spør heilt til sist, eg kan vel få factura har? (Factura er ein slags kvitering som viser at ein har betalt skatt. For å kunne gje ut faktura må ein vere registrert) Nei svarar dama, me er under godkjenning. Og viss eg har fostått saker og ting rett så betyr det at eg ikkje kan gå på den skulen. Det fann eg ut ca kl 18.00.

karneval slæsh (splæsh) vannkrig

2010-02-16T14:44:00.000-08:00

Når det er karnval i Bolivia betyr det ikkje at folk kler seg ut i pippi eller kaptein sabeltann-kostyme, og et fastelavensbollar. Her er det VANNKRIG som er tingen. Moroa byrja alt for ein måned sidan når ivrige vannballongkastarar trena opp kastearmen. I dag er den o store dagen når det verkeleg er krig. "Alle" har fri og brukar dagen ute i gatene. Enten i ein bil, (helst ein pick-up/lastebil slik at du kan stå ute), eller berre i gatene, (helst ved lyskryss slik at du kan treffe godt gjennom åpne bilvindauge når det er raudt lys). Og skulle du vera i beit for vannpistol, vanngevær eller vannballongar er det ikkje noko prøblem. Det blir solgt på kvart gatehjørne. Du kan godt kalle heile byen ein drive-in vannkrig.

Høyr på denne sandlyden!

2010-02-12T16:19:00.000-08:00

Rio de Janeiro og Ilha Grande

2010-02-12T16:04:00.000-08:00

Hei Mamma, eg vart ikkje solbrent.

2010-02-11T14:03:00.000-08:00

Sånn ser det ut i Rio de Janeiro og det er berre å tenke seg korleis det føles.

6 timar på kyrkjebenken

2010-01-31T17:57:00.000-08:00

I dag var det først gudstjeneste, etterpå var det årsmøte. Ting tar fort litt tid. Er faktisk ikkje heilt sikker, men eg trur 6 timar på kyrkjebenken er rekord for meg. Må også innrømme at eg stemte på noko som eg ikkje heilt visste kva var. Fulgte taktikken med å følge det store fleirtalet, men vart avslørt. Jaja, sånn kan det gikk.

Agurknyhende

2010-01-30T15:30:00.000-08:00

Ein ting som manglar i den Bolivianske sommaren er VG sine faste sommaroverskrifter. Om dei ei sakna eller ikkje kan jo diskuterast, men tilfelle nokon skulle ville ha ferske sumarnyhende tenkte eg å gje eit lite bidrag her. Sidan eg ikkje pleier å lese anna enn overskriftene, er det det eg tek med her.

Soldagene lar vente på seg.
I dag tittet sola så vidt frem, men det varte ikke lenge før skyene var tilbake på plass og genserne måtte på igjen.

Jordbærene er nede i 15 bolivianos kiloen.
På markedet i Avenida Amerikas koster jordbærene nå 15 kr kiloen. Men de som er på jakt etter de norske jordbærene, må nok vente en god stund enda.

Vi tester de beste isene.
Dumbo med sin banansplitt er jo for mange en sikker vinner, men det finnes også andre gode issteder. Anne tar testen.

Ferietips: Brasil
For de som ikke er fornøyd med varmen i Cochabamba kan vi anbefale Rio de Janeiro. Der ventes det varme dager fremover. Bading, fotballkamper, hangliding og sigtseeing er noe av det denne storbyen kan friste med.

Retting

2010-01-29T15:28:00.000-08:00

Det går visst litt fort i svingane når eg skriv blogg om kvelden. Det skulle ikkje stå Ovivie, men Ovidie, og ikkje legrettov, men ligretto. Sånn kan det gikk.

Legrettov

2010-01-29T03:41:00.000-08:00

Legretto blitt ein vesentleg del av livet i Bolivia. Huset til Eggebø er alltid åpent for legrettospelarar, og det syns eg absolutt er eit stort pluss i kvardagslivet. Kjenner at nå er eg rett og slett god og stiv og litt småsveitt etter intense kampar både i går og i dag. Eg gler meg til å spele med Mari, Ingrid og Anne Marie igjen etter å ha ligge i hardtrening i to år. Neste gong skal eg slå dykk!

Takk for kampen Jofrid, Alf Kåre og Katrine.

Og til Ovidie, du er ein hard bloggkonkurent, men eg har absolutt ikkje gitt opp.

På canchaen

2010-01-28T14:05:00.000-08:00

Når Jofrid og eg var på Canchaen tok Jofrid bilder.

Mandag

2010-01-25T19:46:00.000-08:00

Sånn var mandagen min i dag;
Stå opp og ete frokost med Jofrid i sofaen. Gå til skulen. Lure litt på om nokon andre alt hadde kome og skrudd av alarmen. Tru at nokon hadde gjort det. Finne ut når alarmen gjekk at det var det ikkje. Lære seg korleis alarmen ser ut når den er på og når den er av. Ha matte, RLE, norsk, samfunnsfag, engelsk. Starte ein konkuranse med Ovivie om kven som klarar å skrive flest innlegg på bloggen før sommarferien (snakk om hard konkurrent) Ete eit rundstykke. Gå til språkskulen. Ha to timar spansk og bli minna om at todavia falta muchisimo que tengo que aprender. Gå heim. Vera sulten og trøyt. Bli møtt av fantastisk god gulrotkakelukt i leiligheten. Lage middag med Jofrid. Ete middag med Jofrid. Sjå litt på enkel amrikansk tv-underholdning. Reise i bursdag til Marit. Ete pizza. Ete kake. Prøve å snakke litt spansk. Bli litt kjent med nye folk. Køyre heim. Sitte litt for lenge på internett.

I kristus

2010-01-23T17:04:00.000-08:00

I dag var eg og Jofrid inni verdas største kristusstatue. Slik kan det sjå ut når ein er der.

For Gud, som sa: «Lys skal stråla fram frå mørkret», han har late det skina i våre hjarte, så kunnskapen om Guds herlegdom i Jesu Kristi andlet skal lysa fram.

Ingen unnskyldning lenger

2010-01-17T13:49:00.000-08:00

Nå er eg på plass i Cochabamba, og kan ikkje lenger bruke unnskyldningen med dårleg internett når eg ikkje har sendt mail eller skrive blogg. Må nok lage andre unnskyldningar nå. Har fått ein veldig fin leilighet i Cochabamba i 7. etasje. Og så har eg fått ei veldig bra romveninne som heiter Jofrid. Her er det bilde fra frokosten på verandaen i dag.

5 picana

2009-12-27T05:46:00.000-08:00

Lutiefisk har det vore dårleg med denne jula, men den tradisjonelle juleretten her i Bolivia, Picana, har eg derimot fått ete meg mett på mange gonger.

1. Picana
Forrige onsdag var siste skuledag, og siste heile dagen i Sucre for nokre av misjonærane som har budd her. Familien Skyttemyr inviterte alle på julemiddag, på Picana. Etter jul kjem nokre av oss til å bu i Cochabamba og nokre flyttar til Arequipa i Peru. Det har vore ein fantastisk gjeng å vera med, og eg har trivdes veldig godt saman med alle saman. Ein blir fort kjent når ein har det til felles at ein er utlendingar saman. Denne middagen var min første Picana, veldig god!

2. picana
Min gode kollega Rune har vore utruleg hjelpsom dette halvåret, og det har vore bra for meg som har vore så lost. Eg veit ikkje kor mange gonger eg har hengt meg på han og hans "gjøren og laden". Denne gongen førte det til enda ein Picanamiddag på eit språkinstitutt der nokre av vennene hans jobbar. Det vart litt småhektisk før me kom oss dit, for eg ville innom posten for å hente julepost. Det var ein pakkelapp til meg, og to pakkelappar til familien Eggebø. Den stakkars postmannen brukte laaaaang tid på å leite etter pakkene til dei som stod framfor oss i køen. (Ikkje greit å vera postmann i desse juletider..) Endeleg var det min tur, pakka mi fann han ganske fort, men Eggebø sine pakker leita han vel og lenge etter. Mens han leitar og me ser på klokka og trippar, kjem eg på at eg hadde henta to pakker til Eggebø forrige veke utan å levere inn pakkelappen. Når han sjekkar etter, ser den stakkars postmannen at eg har signert på at pakkene er henta for ei veke sidan. Litt seint ute til middag, men dette er Bolivia, derfor var ikkje maten heilt klar når me kom fram uansett. Veldig god picana denne gongen og.

3 picana
Når alle mine norske kolegaer hadde reist og eg var att "aleine" i Sucre var det tid for julemiddag med mi språkskule. Eg har tatt spansk 2-3 kveldar i veka dette halvåret, og nå byrjar det å løysne litt syns eg. Hadde ikkje forventa at det skulle ta så lang tid å lære eit språk, og det er veldig frustrerande med dei spanske verba der kvart verb finnst i ca 1000 former avhengig av tid, og kven som gjer det, og om du veit når det skjedde og om det er statisk eller forandra seg eller om..... Kan ikkje snakke rett enda, har ikkje gått gjennom alle tidene av verbet, og klønar når eg snakkar, men nå kan eg klare å kommunisere med folk. Fantastisk!

Uansett. Veldig kjekt å vera med på ein middag med andre studentar som heller ikkje snakkar perfekt spansk. Ein koseleg kveld med god mat.

4. Picana
Dagen for Picana er eigentleg julaften kl 24.00, da har det blitt den 25. desember og jula kan begynne. Eg var ferdig med min siste spansktime i Sucre 24. desember kl 18.30. Vel heime i huset var mor aleine heime og godt igang med Picanaen. Ho hadde steikt kyllingkjøttet i olje, før ho tok det ut og la det i ovnen, så steikte ho oksekjøtt i den same olja før ho la det og i ovnen. Etter det tok ho i løk, paprika og diverse grønnsaker (hugsar ikkje heilt..) i same olja saman med vatn for å lage kraft. Dette skulle stå både vel og lenge. Når det mangla ein halvtime (antageleg meir) tok ho i heile potetar, kjøtet og rødvin og lot det stå og koke saman resten av tida. Ved sida av kokte ho maiskolber. Etter at alle 8 familiemedlemane var på plass (barn og barnebarn), og pakkene under treet var rive opp, var det tid for å ete (klokka var vel 22-23). Veldig god mat denne gongen og. Når maten var ete opp, ungane hadde fått leika litt med julegavene, reiste me til familien til svigersønnen. Der var det fullt hus, gaveutdeling og godt med ungar som sprang rundt. I bilen heim igjen i halv eitt tida sovna minstemann på fanget mitt. Ungane her er nok stort sett oppe lenger enn ungane i Norge, særleg på juleaften.

5. picana
1. juledag var det julemiddag u kyrkja. Den skulle begynne kl fire om ettermiddagen. Eg tenkte at det ikkje var vits i å koma for tidleg, så sidan klokka var halv fire tenkte eg at eg kunne få tid til ein internetttur i byen. Kvart over fire, litt seinare enn eg eigentleg hadde tenkt å reise fra kafeen, merkar eg at eg ikkje har lommeboka, men heldigvis litt småpengar (i god gammaldags Anne Stølen stil, ikkje alltid heilt 100 % kotroll på saker og ting). Eg hadde nok til å betale for kaffien min, og til buss heim etter middagen, men ikkje til drosje til kyrkja slik eg hadde tenkt. Eg må gå, og kjem fram kvart på fem. Lurar litt på om eg skal våge meg inn, om dei er ferdig med å eta, om dette er veldig flaut.... Eg har tydelegvis ikkje vorte heilt vant til kulturen enda, for når eg kjem inn er det nesten tomt, og lovsangsbandet øver. Litt over fem byrjar dei møtet. Etter møtet er det tid for Picana. Det smakte godt denne gongen også.

Reknar med at det ikkje blir veldig mange fleire Picanamiddagar i år, men kanskje neste jul.... Og da kanskje eg får fram julekjensla av å ete Picana.

2009-11-13T18:07:00.000-08:00

Akkurat nå opplever eg ein type luksus som det er ei stund sidan sist. Eg har raskt internett :). Eg er i Santa Cruz som skiller seg ein god del fra resten av Bolivia. Det ligg mykje lågare enn Sucre, og har eit heilt anna klima. Her er det godt og varmt og fuktig, dessutan er det dyrt her. I dag har eg klart å bruke heile hundre kroner på middag, kaffi og desert! Eigentleg burde eg vera skikkeleg sprek når eg er her, sidan eg har kome ned nokre tusen meter, men kan ikkje si at eg har merka så mykje til det. Eg merka det derimot når eg var oppe på 3000-4000 forrige helg. Ikkje slik til vanleg, men når eg skulle prøve å kappspringe litt med elevane mine og seinare jogge opp ein bakke, pusta eg rimeleg godt etterpå. Fint å hah noko å skulde på.

Har visst ikkje skrive på ein måned, så her er ein kort oppdatering: Cochabamba; massevis av norske mijonærar, grundig bowlingnederlag, Santa Cruz; basseng og mat, mat og basseng, VARMT!, Potosi; køyrte rundt etter parkeringsplass i ein time! gamal sølvby 4000 moh, "joggetur", andpusten, guida tur rundt i eit kloster saman med spreke 70-80 åringar. Uyuni, salt, kaktus, fantastisk landskap, grundig kroppsristing på humpete veg. Sucre; borte bra, men heime best. Likar byen min betre og betre.

2009-11-13T18:05:00.000-08:00

2009-11-13T18:03:00.000-08:00

2009-10-11T15:53:00.000-07:00

Morgentrim.
Er fortsatt veldig fasinert over innsatsen til Olga og dei andre som spelar basket kl 6 om morgonen. Her ser de Ruth og Olga som forsvarar korga vår. Sidan eg er ein god del yngre enn dei fleste andre og eit til to hovud lengre var eg riktig så god til å spele. Eg fekk kjøpslått meg til ein lunsj hos Olga sidan eg køyrde damene til byen, så i går fekk eg fisk heime hos Olga. Veldig koseleg! Ho flytta til Sucre som ung fordi alle søskena hennes flytta. Ho har 9 ungar, tre av dei er advokatar, ein er arkeolog og ein er tannlege. Når minstemann var 3 år mista ho mannen sin. Rett og slett ei imponerande dame på 74 år.

2009-10-03T17:27:00.001-07:00

2009-10-03T17:27:00.000-07:00

2009-10-03T17:20:00.004-07:00

2009-10-03T17:20:00.003-07:00

2009-10-03T17:20:00.002-07:00

2009-10-03T17:20:00.001-07:00

2009-10-03T17:12:00.001-07:00

2009-10-03T17:12:00.000-07:00

2009-10-03T17:05:00.001-07:00

2009-10-03T17:05:00.000-07:00

2009-10-03T16:24:00.000-07:00

Trim for eldre.

2009-09-25T15:37:00.001-07:00

På onsdag stod eg tidleg opp fordi ei eg kjenner lurte på om ville vera med på trim. Ganske spent køyrde eg avgarde litt før seks etter frokost og kaffi. Etter kva eg hadde forstått var det Florida på 33 og reisten var damer på rundt 50-60. Kva slags trim er det? Når folk var på plass (ein halv time etter meg, eg hadde misforstått tidspunktet, og ein halv time er mykje når det er før sju om morgonen), hadde me det veldig gøy alle saman. Dei skulle planlegge ein leikekonkurranse, så dei måtte øve seg på å leike. Dei 7 cholita-damene på 45-70 med skjørt og skaut var like ivrige alle saman. Poenget var å lenke seg saman og dra ut ein og ein. Både Rut og Olga hadde nok jobba hardt opp gjennom for dei hadde skikkelege musklar i armane. Halv åtte var termosen med te tom, lattermusklane var slitne og planane var klare for leikekonkurransen. I kveld skal dei konkurrere. EG håpar dei vinn turen sin til La Paz.

Framtidsplanene er klare

2009-09-25T15:37:00.000-07:00

Hvertfall den nærmaste framtida. Etter jul skal eg flytte til Cochabamba og jobbe der. Tre av dei elevane eg har nå skal flytte dit og eg skal vera med. Det er veldig kjekke elevar og Cochabamba er ein by som visstnok skal ha fantastisk klima, så eg reknar med at det blir bra. Likevel blir det litt trist å skulle reise frå Sucre, eg har alt klart å bli glad i både byen og folka som er her.

Taxi til sentrum

2009-09-13T17:06:00.000-07:00

Når eg ein søndagskveld skal inn til byen for å gå på internett må eg utnytte ein eller anna form for transport. I kveld hadde eg minst fire mogelegheiter. Eg kunne gått. Det har eg ikkje prøvd enda, eg trur det er langt, iallefall med tanke på kor lang tid det tar med andre transportmiddel. Det kan hende at det virkar langt fordi andre transportmiddel ofte går i 30 kmt eller mindre. Eg kunne tatt microen, altså bussen til sentrum, men det er det transportmiddelet som går i mindre enn 30 kmt og stoppar ofte. Eg kunne køyrt bil, fordi eg har faktisk ein bil ståande rett utanfor huset som eg kan bruke, ein riktig så fin ein også faktisk. Men eg er så veldig fornøgd med at eg klarte å parkere den der på fredag utan å ripe opp verken bilen eller noko anna, så eg trur eg berre skal la den stå der lengst mogeleg. Dessutan gjer tanken på å skulle køyre inn til byen og lukeparkere på plazaen, at eg blir våt av stresssveitte i håndflatene. Ikkje fordi Sucre er ein så vanskeleg by å køyre i, men fordi Anne og bil ofte fører til sveitte håndflater. Eller eg kan ta taxi. Det er yndlingstransportmiddelet mitt her i Bolivia, for under ein tiar kan eg koma meg dit eg vil utan å køyre sjølv. For å få taxi ringer eg taxitelefonnummeret. Mens det ringer, lurar eg på kva grad av spansk eg skal prøve meg på, litt sånn engelsk-spansk « may I have a taxi for Condominio Bancario Ciento Cinco por favor, eller om eg skal prøve meg på noko some kanskje betyr det same «una taxi para condominio Bancario ciento cinco por favor», ofte blir det midt imellom. Etter at eg har sagt mitt, seier mannen i telefonen noko som eg trur betyr, «taxien kjem snart», da seier eg «Gracias», I dag sa mannen «nonono, que numbre?» Så da prøvde eg meg på å seie adressa ei gong til. Da sa han noko med eit tonefall som virka som om alt er greit. Da sa eg «Gracias», så seier mannen noko meir og Hasta Luega. Om ei lita stund kjem taxien, mannen i taxien seier noko med spørretonefall, eg tippar at rett svar er «si», så eg seier «si» Eg går inn i taxien og blir køyrt til byen, og kan gå på kafe heilt utan å lukeparkere.

2009-08-29T16:40:00.000-07:00

Ta til høgre i Epizana

2009-08-29T16:35:00.000-07:00

På forrige torsdag reiste Rune og eg fra vakre, koselege og sjarmerande Sucre til storbyen Cochabamba. Sidan det ikkje er kvar dag nettet er medgjerleg her har eg ikkje fått lagt ut denne før no. Grunnen til at me reiste dit var at me skulle innom den norske skulen der for å ta med oss skulebøker, og ikkje minst fordi me skulle hente heim den nye skulebilen. Det var veldig kjekt å koma til Cochabamaba og møte nokre av dei som bur der. Me fekk bu i leiligheten der Lene bur (tusen takk for koseleg selskap og Saltenasfrokost) og familien Ohma inviterte oss på Pizza (tusen takk, det var veldig koseleg, gler meg til å treffe dykk igjen.)

Fredag var me innom på skulen og på kontoret. Eg byrjar å bli ganske god til å stå taus ved sida av Rune eller andre spansktalande oppegåande menneske og høyre på at dei ordnar opp for meg. Blablabla passaporte blablabla casa blablabla bien blablabla no bien blablabla håndbevegelser som viser at nokon har hengt i lysekrona blablabla. Det er veldig kjekt å få så god hjelp.

Laurdag skulle me køyre heim. Det var ein 7 timars tur og den einaste vegbeskrivelsen me visstnok trengte var å ta til høgre i Epizana. Me fann fram, så etter høge fjell, svingete vegar og fleire mil med brustein, er eg tilbake i huset mitt med hage :) og lysekrone på skeiva.